Vrouw onvriendelijke Turken

Drie weken trok ik door Oost Turkije en daar ontmoette ik veel hardwerkende en vriendelijke mensen. Toch ontkwam  ik ook niet aan het vrouwonvriendelijke gedoe van enkele hufters, die zoals op veel plaatsen de mening hadden dat ze met dát gedrag pas een echt goede moslim waren.

In de stad Van, waar wij met een taxi bij het hotel arriveerden kwam een bediende naar buiten rennen om te helpen met de koffers, zoals dit bij elk zichzelf respecterend Turks hotel gebruikelijk was. Hij greep de rugzak van mijn maat en verdween ermee naar binnen. Omdat ik de mijne niet achter wilde laten sleepte ik die zelf naar binnen. Ik zag er niets verkeerds in. Tot we in Tatvan bij het scharrige hotel arriveerden en daar hetzelfde gebeurde. Het was al heel wat dat er bij zo’n muffe tent iemand kwam opdraven. Maar ik bleef weer op de stoep achter met mijn rugzak. Langzaam maar zeker kroop er een kriebeltje lang mijn rug omhoog. Was ik nu gek, of namen ze de bagage van vrouwen niet aan? Gelijk sprak ik mezelf toe dat ik niet zo achterdochtig moest zijn, geen vooroordelen mocht hebben en meer van die goedpraterij.
Mijn reismaat was al helemaal niets opgevallen en die stond er dan ook echt van te kijken dat ik zelf met mijn bagage had lopen zeulen. Bij de volgende stop, dat was Mardin, was dit weer exact zo. Ditmaal liet ik mijn bagage buiten staan om te kijken of die alsnog opgehaald zou worden. Niets daarvan, na het inchecken kon ik mooi zelf terug om mijn rugzak te halen.

Verder hadden we die nare man in de supermarkt die weigerde, na een vraag van mij, zich met zijn antwoord tot mij te richten. (zie Sloten op drankflessen)

Vervolgens kwam ik in een taxi terecht, waar de zoon van de chauffeur dank zij onze vriendelijkheid mee mocht rijden op de lange rit naar Cappadocië en dát ventje had ik met plezier op zijn bek geslagen. Geloof me, kinderen slaan is geen gewoonte van me, maar dit eikeltje …
Mijn vriendelijk uitgestoken hand accepteerde het jonge kereltje niet. Gek genoeg overviel me dat en stond ik direct met mijn mond vol tanden. Gelukkig had zijn pa bedacht dat het ettertje achterin tussen de rugzakken moest zitten en hoefde ik hem niet naast me op de achterbank te tolereren. Met donkere ogen waar ik geen enkele uitdrukking in kon vinden zat hij daar. Zodra ik hem aankeek, draaide hij zijn hoofd weg. Even dacht ik aan verlegenheid en trachtte in mijn rommelige Turks iets te vragen. Gewoon zoals je dat overal doet, het ijs wat breken.
Hij keek mij aan en er gebeurde werkelijk helemaal niets in dat gezicht. Twee donkere kijkers die dwars door me heen staarden, zo voelde dat. Ik bestond gewoon niet. Gek genoeg was dat een heel vreemd gevoel, juist omdat het een ventje van een jaar of tien was.

Ik vroeg me dan ook werkelijk af wat het kereltje thuis te horen had gekregen voordat we op stap gingen. Zou er misschien  gesproken zijn over die verderfelijke westerse mensen die het gore lef hebben hun heilige grond te betreden? Ik wist het echt niet. Het was me inmiddels wel duidelijk dat het niet voor mijn gemak was dat hij achterin zat. Was ik nog steeds in Turkije? Het land waar ik met zoveel plezier woonde vanwege de vriendelijk mensen?
Oké, er zat een paar duizend kilometer tussen die twee plekken, maar toch. Waar ik woonde liepen de meiden gewoon rond in strakke broeken en hippe shirtjes. Droegen badkleding om te zwemmen en hadden vriendjes. Ook de jongens kleedden zich naar de laatste mode, gingen stappen enzomeer.

Op zeker moment stopten wij bij een soort wegrestaurant om te lunchen. Zoals gebruikelijk betaalde de klant het eten van de chauffeur en in dit geval dus ook voor het ettertje. We namen plaats en beleefd vroeg ik wat ze wilden eten. Blijkbaar kon hij, nu het in zijn eigen voordeel uitpakte, ineens wél tegen me praten. Hij viel volledig uit zijn rol. Zowel pa als hij bestelden ongegeneerd wat hun aansprak.
Ontzettend jammer, ik had hem graag zijn zwijgen zien volhouden. In dat geval had ik een glaasje thee voor hem besteld en hem verder laten afdorren. Maar nee, hij koos voor de meest onwaarschijnlijke optie: cola en het Turkse equivalent van een hamburger.