Oude Tunnels in de Lanquedoc, Frankrijk

Oude Tunnels 1Op weg naar ons kasteel hadden we al zo veel moois gezien dat niets ons meer kon verbazen, althans dat dachten wij. We hadden immers al een Dolmen en een Menhir gevonden om kilometers verderop op die mooie kunstwerken te stuiten. Nee, veel gekker kon het niet meer worden.
Wel dus.

Vermist raken in het buitenland
Onze navigatie hulp Betty stuurt mij van het smalle wegje af een onverharde weg op. Ik twijfel even, maar bedenk dan dat ze ons wel vaker een ‘shortcut’ heeft gegeven en dat pakt meestal goed uit. Als snel merk ik dat we fout zitten. Blijkbaar is dit de oude weg en is de nieuwe er bovenlangs getrokken, ik kan hem naast ons zien liggen. Het wegje is super smal en keren zal niet meevallen. We hopen erop dat de twee weer bij elkaar komen.
Zo’n honderd meter voorzichtig hobbelen verder zie ik een zwart gat opdoemen. Dit gapende gat is een poort in de bergwand. Nog voor ik goed en wel kan zien wat het is zeg ik tegen mijn partner: ‘Daar ga ik echt niet in!’
Het kon wel een mijnschacht zijn en ik zag ons al een diepe put inrijden om nooit meer tevoorschijn te komen. Je leest wel vaker dat mensen zoekraken in het buitenland. Nou, ik wist nu hoe wij dit vandaag konden doen.
Al snel zagen we dat ons padje en de nieuwe weg bij elkaar kwamen en dat deze bergopening zich op de nieuwe weg bevond, die er in verdween.
Ik zet de auto stil daar waar de wegen samenkwamen en we zitten sprakeloos naar het zwarte gat te staren. Was dit echt een tunnel? Er konden zeker geen twee auto’s naast elkaar in, maar een stoplicht of andere verkeersaanduiding was er niet. Of toch? Rechts van de ingang stond wel een bord met tekst, lezen kon ik het niet.

Oude Tunnels 2Ik durfde er gewoon niet in en terwijl we onze verbazing uitspraken over de Fransen en hun organisatie talent kwamen er twee auto’s aanrijden. Even gingen ze vol in de remmen om zo de tunnel in te rijden. Meer had ik niet nodig. Als zij het konden en veilig achten, dan kon ik het ook. Ik startte de auto en sjeesde er achteraan om voor het gat ook vol in de remmen te gaan. Het was doodeng. Ik zag niets en reed puur op de tast een zwart gat binnen. Het was er zo smal dat de grof uitgehakte tunnel zich rond de auto leek te sluiten. Er stonden witte driehoekjes op de wanden geschilderd en dat was alles wat ik zag. De auto’s voor mij reden zo snel dat ik ze al rap kwijt was vanwege de scherpe bochten. Paniek verspreidde zich in een razend tempo door mij lijf. Het leek wel of het licht van mijn koplampen geabsorbeerd werd door de hevige zwartheid van de tunnel.
‘Ik zie licht,’ hoor ik mijn partner zeggen en mijn adem ontsnapte. Niet veel later rijd ik het zonlicht in en zet direct de auto aan de kant om mezelf tot rust te laten komen.
Dit was het engste dat ik ooit heb gedaan met een auto.
‘Weet je wat er op dat bord stond?’ hoor ik naast me. ‘Pas op voor fietsers.’
We proesten het allebei uit van het lachten en de knoop in mijn maag ontwarde weer wat.

Oude Tunnels 3Er zijn op die weg drie oude tunnels

We kwamen nog twee tunnels tegen. In de tweede kwam er inderdaad een tegenligger aan en de paniek sloeg opnieuw toe. We kwamen allebei bijna tot stilstand en konden heel voorzichtig passeren. Meer dan vier centimeter was er niet over tussen ons. Een camper of auto met caravan ging dit dus niet redden, dat was duidelijk. Bij de derde tunnel was een stoplicht, die was blijkbaar nog smaller. Geheel ontdaan vanwege mijn tunnel ervaringen kom ik uiteindelijk bij het kasteel aan en moet aan de oever van de Tarn met mijn voeten in het water en een colaatje in de hand eerst een tijd bijtrekken. Een ding was zeker, ik was niet van plan om dezelfde weg terug te nemen.

Echt, een dagje toeren in de Lanquedoc gaat niet in je koude kleren zitten. En hoe ik ook zoek ik kan geen informatie vinden over deze tunnels. Ze zijn in elk geval oud en met primitieve middelen gemaakt als verbetering in de route naar het kasteel. Het moet in die tijd nog veel enger geweest zijn, stel je eens voor hoe het moet voelen om op een paard dat zwarte gat in te stappen, zonder enige vorm van verlichting. Want laten we eerlijk zijn, in films doen fakkels het prima, maar vergeleken met mijn halogeen lampen, waar ik amper wat mee zag, zijn fakkels gloeiende spijkers.