Opnieuw afscheid nemen

imagesAangezien ik voor de vierde keer naar een ander land verhuis is het weer eens tijd om afscheid te nemen. Opnieuw valt het me op dat iedereen dat zo anders beleefd dan ik. Het lijkt haast wel of ik een gen mis.

Afscheid van mensen

Omdat wij vertrekken was het een goede reden om de familie bij elkaar te harken en een gezellig tijd te hebben onder het genot van een goede maaltijd. Om wat vooroordelen weg te nemen heb ik een compleet Turkse maaltijd in elkaar gedraaid.

Het was gezellig en de meesten konden het eten wel waarderen ook al zat er geen steak bij.

Iedereen woont hier ver uit elkaar, het was dan ook niet lang na het eten dat men ging vertrekken. En ja hoor. Gesnotter, geknuffel, geslik en meer van dat gedoe. Waarom toch? Ik voel weinig of niets, laat staan dat ik in tranen uitbarst. Is dat mijn Zeeuws zijn dat opspeelt? Ik geloof het niet. Het voelt namelijk helemaal niet als afscheid. De wereld is in mijn beleving zo klein geworden dat afscheid niet meer nodig is. De tijden van oceaanstomers die je geliefden voorgoed afvoeren is echt voorbij.

IMG_2793

Afscheid van de omgeving

Gek genoeg neem ik altijd afscheid van mijn omgeving. Ik maak een laatste ronde langs al mijn favoriete plekjes en neem het nog eens goed in me op. Om dit hier te kunnen doen vroeg ik of ik maandag de ATV mocht lenen om een lange ronde over de ranch te maken. Ze keken me met grote ogen aan toen ik erbij vertelde dat ik afscheid wilde nemen van de omgeving. Ik heb er maar niet bij verteld dat die momenten mij heel diep raken. Meer dan de mensen die ik achterlaat.

DSCN4727Afscheid van spullen

Ik mag maar twee koffers spullen meenemen. Nou, ik kan je vertellen dat er niet veel in een koffer past. Nadat ik de eerste keer in Turkije alles ben kwijtgeraakt is het niet meer zo’n probleem. Het is zelfs heel gezond om de troep uit je verleden op te doeken. Er hangen veel gedragspatronen aan spullen. Opruimen die hap. Maar zelfs als je puur praktisch denkt blijft het lastig om zaken weg te doen. Al was het alleen maar om de kosten van weer opnieuw alles moeten aanschaffen.

Afscheid van dieren

Kijk hier gaat het mis. Dieren zijn aan ons gedrag overgeleverd, kunnen zelf niet beslissen over hun toekomst. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel daarin is groot, misschien wel te groot. Ken liet in Frankrijk een kat achter bij mijn broer. Ik liet een hond achter bij een vriendin. Beide dieren hebben het op hun nieuwe adres net zo goed of zelfs beter als bij ons. Toch heb ik er regelmatig last van dat ik ze achtergelaten heb. Hier is Sam ongevraagd bij ons komen wonen. Hij voelt zich hier veilig voor de andere honden. Sam is al erg oud en ziet er volgens zeggen nu beter uit dan ooit. Hij redt zich wel weer. De poes Dolly was doodgevroren als de dochter van de rancher het beestje die koude winterdag (-18) niet had opgeraapt. Ze mocht bij ons wonen op voorwaarde dat dezelfde dochter de zorg overnam als we zouden vertrekken. Deze dame komt in ons huis wonen en neemt de zorg voor Sam en Dolly over. Niets aan de hand zou je denken. Waarom schiet ik dan vol als ik die zachtaardige kat in de ogen kijk? Ik schiet zelfs nu vol terwijl ik dit opschrijf. Echt, afscheid nemen is een rare en blijkbaar zeer persoonlijke zaak.

IMG_2534