Je leven in twee koffers, dat valt niet mee

koffersDaar werk ik de komende twee maanden naartoe. Meer mag ik van mezelf niet meenemen bij de aankomende verhuizing naar Texas.

– In 2003, of wel precies tien jaar geleden was ik aan het pakken voor de grootste verhuizing van mijn leven. Ik had niet alleen veel te verhuizen, maar ging ook ver weg. Met een zeecontainer vertrok ik naar Turkije. Dit lijkt alsof ik super veel zooi had maar er ging ook een boot mee. Aangezien ik dacht daar de rest van mijn leven te wonen leek dat geen gek idee. Het lot beschikte anders.

zeecontainer_20ft– In 2009, iets minder lang geleden besloot ik naar Noord Frankrijk te vertrekken om dichter bij mijn ouders te zijn. Van de vorige verhuizing had ik veel geleerd en ook wist ik dat ik in Frankrijk met gemak mijn huis kon inrichten met spullen uit een kringloopwinkel. De boot was inmiddels verkocht en het enige struikelblok was 36 meter boeken met bijbehorende kasten. Dapper heb ik afstand gedaan van mijn leesvoer, waar ik natuurlijk zelden meer in las. Ik moet zeggen dat het soms nog pijn doet, maar dat een gevoel van bevrijding overheerst. Ik heb wat gezeuld met die boeken. Echt het was een afwijking. Ik nam uiteindelijk een kubieke meter spullen mee terug naar Europa.

In 2013, nu dus, verhuis ik opnieuw. De reis gaat dit keer naar Texas USA. Iets verder dan Turkije. Gelukkig heb ik opnieuw veel bijgeleerd over loslaten en meer van die domme patronen waar we allemaal vol mee zitten. Ook al kan ik niet anders zeggen dat het terugbrengen van je leven tot de maat van twee koffers best een uitdaging is.

Koffers

Stel dat ik over een paar jaar weer verhuis? Gaat mijn leven ooit in een broekzak passen?

———