Hoe ik mijn bekeuring in de kroeg betaalde

Eindelijk was het zover, ik ontving gisteren mijn eerste Franse bekeuring voor te hard rijden. De Fransen sturen je dan een formulier thuis waar je eerst vreselijk van schrikt. Er staan namelijk nogal flinke bedragen op.

Ik kon opmaken uit mijn papier dat ik 77 km per uur gereden had waar maar 70 km per uur was toegestaan. Op het papier staan drie bedragen: € 68 – € 45 en € 180. Welke is het nu?

Met een te hoge hartslag speerde ik naar mijn computer om alles in mijn beste vriend google vertalen in te typen. Toen bleek dat de bekeuring € 68 was, maar dat ik als ik binnen 15 dagen zou betalen korting kreeg en maar € 45 hoef te betalen.

Wel slim van die Fransen, niet dreigen met verhoging, maar korting voor snelle betalers, dat komt toch vriendelijker over.

Op een bijgevoegd papier ontdekte ik hoe dit moest.

–          Per cheque. Die moet je dan samen met het papier opsturen, maar dat antieke gedoe heb ik niet. Echt, het is net een kwitantie boekje, een zeer gedateerd systeem.

–          Per internet. Daar doe ik hier in Frankrijk ook niet aan mee omdat ik er geen gebruik voor dacht te hebben en er extra voor moet betalen. Een IBAN staat er niet bij, dus vanaf de Nederlandse rekening zal ook niet gaan.

–          Per zegel. Zegel? Hoe werkt dat?

Het was even zoeken, maar toen wist ik het. De zogenaamd Tembre Amende is een zegel die je koopt en vervolgens op de slip van je bekeuring plakt, in de retour envelop stopt en opstuurt.

Ja! Dat ken ik, zo deden ze dat in Turkije ook nog op veel plaatsen. Een prima manier van belasting betalen zonder bankgedoe.

Op naar het postkantoor, als ze die zegels ergens hebben dan is het daar wel. Nou, vergeet het maar, ik moest de kroeg in. Elke kroeg met een tabaksvergunning verkoopt die zegels verzekerde de dame op het postkantoor mij. En het lukte me daadwerkelijk om niet keihard te gaan lachen. Stel dat je een prent voor rijden onder invloed krijgt, dan zou je die in de kroeg moeten betalen!

Maargoed, wie ben ik om kritiek op die Fransen te hebben. Na wat zoeken rolde ik een kroeg binnen met een tabaksvergunning. Te herkennen aan de rode knipperende sigaar op de gevel.

Maar nee, zijn zegels waren zo goed als op, vijfenveertig euro lukte niet meer. Maar ik kon het tegenover het station proberen, daar zouden ze zat zegels hebben.

De kroeg tegenover het station zag er in mijn ogen meer uit als een tabakswinkel met een tap dan een kroeg met een tabaksvergunning. En aangezien er nergens anders rookwaren te koop zijn, kwam dat wel logisch op me over. De man was vriendelijk en nam mijn bekeuring van me over. IJverig typte hij van alles in een modern soort computerkassa in en gaf me een bonnetje met de mededeling: “Goed bewaren”.

 

Wat een teleurstelling. De zegels worden verdrukt door het internet en zullen spoedig verdwijnen vrees ik. Voor velen vast een opluchting, maar ik vind het toch wel jammer.