Handgemaakte wandelstokken uit Ahlat

  Tatvan

De reis ging door naar Tatvan (Oost Turkije) aan de andere kant van het Vanmeer. We reden over een prachtige weg, die kronkelend het meer volgde. Halverwege stopten we bij een steiger. Het daar klaarliggende bootje bracht ons naar Akdamar. Niet zomaar een eiland, nee. Al van verre zagen we de Armenische kerk, een trots monument bovenop het idyllische eiland. Gebouwd tussen het jaar 915 en 921, was het de zetel van de Armenische Katholieken tot 1895. Reliëfs laten scènes zien van: David en Goliath, Adam en Eva, Jonas en de walvis, St George die de draak verslaat en van Koning Gagik die de kerk presenteert aan God. Een werkelijk bijzondere plek, de ligging gaf het zoveel extra zodat het een diepere indruk achterliet dan de Aya Sofia in Istanboel, die moest concurreren met het stadsgeweld.

De stad Tatvan zelf lieten we voor wat het was en we namen na een nachtje scharrig hotel een taxi naar het verderop langs het meer gelegen Ahlat. Een vriendin van mij had me op het hart gedrukt dat ik daar absoluut naartoe moest. Het is een stadje van niks en ik moest verschillende keren de weg vragen voor we halt hielden voor een stoffige werkplaats, met ernaast een soort winkel. Bestemming gevonden.

We staan voor het pand van een van de beroemdste wandelstokmakers van Turkije. Ietwat ongemakkelijk liep ik de winkel binnen, die niet groter was dan drie bij drie meter, en groette een gezellig uitziende man, die opgetogen opkeek naar de westerse bezoekers. De lunch werd direct terzijde geschoven en hij begroette ons uiterst netjes, voor hij vroeg of hij ons ergens mee van dienst kon zijn.

Mijn oude buurvrouw, thuis in Candır, strompelde rond met een gemodificeerde boomtak. Het doel en tevens excuus om er rond te neuzen, was dan ook een mooie stok voor haar uit zoeken.

Zodra deze meneer doorhad wat ik zocht opende hij kast na kast, die allemaal volhingen met uitzonderlijk mooie, handgemaakte wandelstokken. Ik keek mijn ogen uit.

Na veel keuren en vooral lengtes beoordelen, koos ik er een, die volgens mij kort genoeg was voor mijn kromme, slecht ter been zijnde, Turkse buurvrouw. De maker die al die tijd had staan stralen van trots over zijn handwerk was tevreden. Op mijn verzoek mochten we de werkplaats bezoeken en zagen stokken in alle stadia, die met een minimum aan handgereedschap tot kleurrijke, prachtig besneden wandelstokken werden omgevormd.

Jammer genoeg waren er geen stokken bij om lange westerse benen te ontlasten, anders had ik er zeker nog een meegenomen.